Bu sabah insanları izledim tek tek metroda.
Her gün birbirimizi gördüğümüz tanıdık yüzler vardı. Daha önce hiç selamlaşmadığım, adını bilmediğim. Sadece yüzlerinden telaşlarını okuduğum. Ve bu insanlar her gün benimle gideceğim yere kadar sessizce eşlik ediyorlardı bana.
Kimin nerede ineceğini bilmiyorum, nereye yetişmeye çalıştığını da. Belki onlar da benim hakkımda hiçbir şey bilmiyor. Ama yine de her sabah aynı saatte, aynı yerde karşılaşıyoruz.
Sonra şuna vardım: Bu insanlar belki de hayatımızda görünür olduğunu zannettiklerimizden daha fazla eşlik ediyordur bize.
Çünkü bazen yabancılar bizimle aynı yolu gerçekten yürürken, hayatımızda olduğunu düşündüğümüz insanların o eşlikte hiç yer almadığını fark edebiliyoruz.
Birinin hayatımızda olmasıyla, hayatımıza eşlik etmesi aynı şey mi?
Bilmiyorum.
Tek bildiğim, kafamda dönen şu soru:
Hayatımıza gerçekten kim eşlik ediyor?