Yazar: Deniz Arslan
Dünya bazen çok gürültülü, çok dağınık bir yer haline geliyor. Her şeyin birbirine karıştığı, renklerin solduğu o anlarda insan sığınacak bir netlik arıyor. Ben bu netliği kelimelerden önce, iki insanın yan yana duruşunda ararım. İsim koyamadığımız, sadece hissedebildiğimiz o derin uyumda... Buna ister "ruh eşi" deyin, ister başka bir şey; ben buna görsel bir onur diyorum. Bir aynanın ya da yağmur sonrası bir kaldırım birikintisinin yansımasında, o iki silüetin birbirini nasıl kucakladığını görmenin verdiği o sarsılmaz güven.
Sevmek, sadece birinin elini tutmak değildir. Sevmek; o elin senin avucunda nasıl durduğuna, o iki gölgenin bir sokak lambasının altında nasıl birleştiğine hayran kalmaktır. Bazı insanlar birbirini tamamlamaz, aksine birbirini daha belirgin kılar. Tıpkı zifiri bir karanlığın içindeki en berrak ışık gibi; biri diğerini gölgelemez, aksine onun varlığını daha "gerçek" hale getirir. Dürüst olalım, biz sadece iç dünyalarımızla birbirimize bağlanmıyoruz. Bu hayatın içinde, bir başkasıyla yan yana dururken bıraktığımız o sessiz imzanın, o estetik duruşun da peşindeyiz.
Ancak bu sessiz onur, her zaman kusursuz bir simetriden beslenmez. Gerçekten sevmek; insanın kendi kibrinden, o sarsılmaz sandığı şahsi gururundan bir parça koparıp, karşısındakinin yarasına merhem yapabilmesidir. Bazen o görsel bütünlüğü koruyabilmek için, kendi doğrularının keskinliğini diğerinin huzuru için biraz köreltmek gerekir. Kendi hikayesindeki o en parlak başrolü, diğerinin ışığı sönmesin diye bazen gölgeye çekmeyi bilmektir. Bir taraf yorulduğunda diğerinin o yorgunluğa sessizce omuz vermesi, kendi alanından feragat ederek bir başkasına yer açmasıdır.
Gerçek bir bağ, sadece güneşli günlerde bir vitrin camına yansıyan şık silüetler değildir. Asıl sınav, bir tarafın dünyası karardığında, diğerinin kendi ışığını o karanlığa feda etmesidir. İnsan, kendi sesini kısmayı bilmelidir ki karşısındakinin sessizliği duyulabilsin. Kendi alanından vazgeçmelidir ki, diğerinin sığamadığı bu dünya, onun yanında nefes alabilecek kadar genişlesin.
Gurur bazen bir duvardır; sevgi ise o duvarın arasından sızan ve her şeyi yumuşatan o lo-fi ışıktır. Kendi haklılığından, kendi "mükemmel kare" anlayışından vazgeçebildiğin o an, aslında birbirine en çok yakıştığın andır. Çünkü birbirinin eksiğini kendi varlığıyla yamamak, sadece bir fedakarlık değil, aynı zamanda en saf sanat biçimidir.
Hayat bizi her zaman en şık halimizle vizöre sığdırmaz. Ama önemli olan, o vizör karardığında bile yanındaki elin sıcaklığından ve o elin senin için neleri bir kenara bıraktığından emin olmaktır. Görsel onur; her şeye rağmen orada, o dağınıklığın ve kusurların içinde yan yana durabilme iradesidir. Ve belki de asıl estetik, tüm bu feragatlerin sonunda ulaşılan o sarsılmaz, dürüst ve çıplak sessizliktir.
Peki, günün sonunda aynadaki o kusursuz yansımaya baktığında şunu hiç düşündün mü: Yanında duran kişi, senin en güzel manzaran mı; yoksa kendi karanlığından kaçarken sığındığın o en şık paravan mı?